Hoe is het om PDS te hebben?

Mijn ervaringen met Prikkelbare Darm Syndroom

Geplaatst op 8-6-2018

Prikkelbare Darm Syndroom is eigenlijk best een gekke en onduidelijke ziekte. Je kan het opeens krijgen en zit er dan derest van je leven aan vast. Althans, dat is zoals het er nu voor staat. Er is namelijk nog helemaal niet zoveel bekend over PDS. Er bestaat zelfs geen specifieke test waarmee je kunt onderzoeken of je PDS hebt. Het wordt pas vastgesteld als je eerst alle andere darmziektes hebt uitgesloten die wel te testen zijn. Als je dan nog steeds buikklachten hebt die in het rijtje symptomen van PDS voorkomen, heb je PDS. Persoonlijk zou ik ontzettend blij zijn als er ooit een behandeling voor PDS komt, maar zover zijn we nog niet. Hier is eerst meer onderzoek voor nodig. In deze post lees je hoe we hier samen voor kunnen zorgen en geef ik je een kijkje in mijn leven met PDS.

Uiteten

Ik ben altijd gek geweest op etentjes, tot ik PDS kreeg. Het is zo raar hoe zoiets kan veranderen wanneer je niet meer in staat bent om alles te eten wat je wil. Lekker eten is voor mij ontzettend belangrijk, maar als dat betekent dat je vervolgens de hele avond zo'n erge buikpijn hebt dat je het liefst gewoon naar huis gaat, wordt dat wel een ander verhaal. Het was enorm wennen toen ik net PDS kreeg. Opeens kan je o.a. geen ei, melk, kruiden, zeezout en zwarte peper eten, zo'n beetje de meestgebruikte ingrediënten in restaurants. Als ik in restaurants aan gaf dat ik dit niet kon eten, schoten ze gewoon in de lach omdat er dan vaak niets meer van het gerecht over bleef. Ik wilde er eerst alles aandoen om te voorkomen dat ik buikpijn zou krijgen, maar dat was gewoon niet te doen. Dus op een gegeven moment nam ik niet langer mijn lijst mee en heb ik het een beetje losgelaten. Maar uiteten gaan doe ik niet meer zo vaak als vroeger. Als ik uiteten ga, zoek ik van te voren een vegan restaurant op zodat er in ieder geval geen ei en melk in de gerechten zit. Maar kruiden zitten er vrijwel altijd wel in. Het komt dus bijna nooit voor dat ik uiteten ga zonder buikpijn te krijgen. Of ik nog steeds kan genieten van eten? Tuurlijk wel! Maar vooral als ik het zelf maak, omdat ik dan precies weet waar ik wel en niet tegen kan. Uiteten gaan vind ik ook nog steeds heel erg leuk, maar ik moet gewoon dealen met de consequenties die eraan vast zitten.

Sporten

Ook in de sportschool kan ik niet altijd doen wat ik wil. Ik kan bijvoorbeeld vaak niet langer dan een uur cardio doen, omdat ik dan ook buikpijn krijg. Hetzelfde geld voor het trainen van mijn buik. Als ik dat doe, kan ik er vanuit gaan dat ik daarna derest van de dag buikpijn heb. Soms heb ik s'avonds een workout gepland staan, maar krijg ik onverwachts buikpijn door iets wat ik die middag heb gegeten. Daardoor kan ik soms helemaal niet meer sporten of kan ik geen volle 100% geven. Ik probeer altijd naar mijn lichaam te luisteren dus als ik veel last heb, ga ik gewoon naar huis en anders doe ik het iets rustiger aan. Dan probeer ik een andere dag weer 100% te geven! Tegen de pijn in strijden heeft geen zin, want je lichaam gaat alleen nog maar meer tegenwerken.

Onderweg

Eigenlijk moet ik elke dag goed voorbereid de deur uit. Zeker als ik een dagje een andere stad in ga. Je weet nooit wanneer je pas weer kan eten en of je überhaupt restaurants of eetplekken vind die rekening kunnen houden met je voedingspatroon. Daarom moet ik altijd eten meenemen voor het geval dat, want ook als ik een paar uur te laat eet, krijg ik buikpijn! Terwijl ik dit typ, bedenk ik me dat mijn buik eigenlijk een soort baby is die ik continu moet verzorgen. Verkeerd eten = buikpijn. Te laat eten = buikpijn. Geen eten = buikpijn. En dan geen normale buikpijn, maar bijna alsof het messteken zijn. Niet fijn, maar het went wel na een tijdje. Maar hoe fijn zou het zijn als je leven iets minder afhangt van je buik? Om weer onbezorgd uiteten te gaan? Om altijd die 100% te kunnen geven in de sportschool? PDS is een redelijk milde ziekte vergeleken met bijvoorbeeld de Ziekte van Crohn. Ik kan me haast niet voorstellen hoeveel pijn die mensen moeten doorstaan. Ook heb ik niet elke dag last van mijn ziekte. Vaak komt het in vlagen terug. Zo kan ik er 5 maanden totaal geen last van hebben en dan opeens weer een week lang elke dag.

Omdat ik zelf PDS heb, weet ik hoeveel een behandeling voor iemand kan betekenen. Je krijgt er een deel van je leven mee terug. Onbezorgheid, plezier en simpelweg kunnen doen en eten wat je wil, is eigenlijk allemaal luxe! Dat realiseer je je pas als je een ziekte hebt. Ken jij iemand met een maag-, lever- of darmziekte en wil je diegene graag helpen? Dan kan je nu een online collectebus aanmaken op de website van de Maag Lever Darm Stichting. Het ingezamelde geld wordt besteed aan wetenschappelijk onderzoek en voorlichting zodat buikziekten beter opgespoord en behandeld kunnen worden.

#Voorwie collecteer jij?

Deel dit artikel


Deze artikelen zijn wellicht ook wat voor jou!

De effecten van een plantbased lifestyle op mijn lichaam

Candida bestrijden met voeding

8 Natuurlijke ontstekingsremmers